เมื่อวาน
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไรลงไป
มือพิมพ์คำๆนั้นไปแล้วก็กดตกลง
ทำลงไปแล้วววววว
จากวันนี้เราจะยืนหยัดด้วยตัวเองให้ได้
ไม่มีกิลเรากะอยู่ได้ ><
แค่กลับมาเป็นเหมือนเดิมน้อ
ยังไงเราก็อยู่ด้วยตัวเองมาจนถึงเท่านั้นนี่
ใช้เวลากว่าสองเดือนมาจนถึงจุดนี้
แค่คนๆนึงที่ผ่านเข้ามา
ใช้เวลาสองอาทิตย์ที่เหมือนจะยาวนาน แต่ก็แสนสั้น
เวลาที่เราผ่านมันมาแบบงงๆ
เวลาที่คนๆหนึ่ง เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตอีกส่วนของเราได้
แปลกใจเหมือนกันว่ามันเร็วเกินไปรึเปล่า
เดินมาถึงจุดนี้เร็วไปมั้ย
ทั้งๆที่เราต่างกันมาก..
ทั้งอายุ สถานะ ระยะทาง เวลา
ฉันโกหกเธอ เธอยอมรับมัน
เธอยอมรับคำโกหกของฉัน บอกว่าไม่เป็นไร
ทั้งที่เราไม่ได้รู้จักกันเลย
ทำไมถึงบอกว่าไม่เป็นไรได้?
บางที คงเป็นเพราะเราไม่รู้จักกันมั้ง
เพราะไม่รู้จักจึงทำความรู้จักกันได้
ในโลกเสมือนอันกว้างใหญ่แห่งนี้
และในโลกที่ไม่ต้องคำนึงถึงสถานะใดๆ
ฉันก็ได้ก้าวเข้าไปในสถานที่ของเธอ
วันนี้ เมื่อเธอหายไป
ที่ๆเคยอยู่ บ้านเล็กๆที่อบอุ่น สนุกสนาน เป็นที่พักพิงแห่งใหม่
กลายเป็นสถานที่กว้างใหญ่..ยิ่งกว่ายุทธภพที่ว่ากว้างนัก
มือของฉัน
จึงได้พิมพ์คำนั้นลงไป
กดลงไป ตอกย้ำคำตอบสุดท้าย
ที่พักพิงเล็กๆนั้น
ฉันก็เป็นคนเดินออกจากมันมา
หวังลึกๆว่า
จะได้กลับมากลับมาด้วยการฉุดดึงจากมือของเธอ
ลาก่อนสำหรับตอนนี้
จาก แพนด้าของเธอ
.
..
Tags: linjeing, หลิน0 Comments
